www.tjeerd.net

Ik ben er nu een jaar geleden mee begonnen en ik ben nog niet van plan om er mee te stoppen. Begonnen op mijn rubberen geval en later overgestapt op een echte. Tenminste één keer per week probeer ik toch wel te drummen en het gaat niet heel hard allemaal. Ik merk wel dat als ik wat ‘cursus’ filmpjes op Internet bekijk hoe bepaalde slagen moeten en bepaalde technieken, ik daar af en toe best wat van kan leren. Verder is het gewoon veel zelf proberen en blijven herhalen, herhalen en herhalen. En soms ontdek je dan per ongeluk weer iets nieuws. Maar het blijft heel leuk om te drummen en ik hoop dat ik het over een paar jaar (nog) veel beter onder de knie krijg. Een greep uit baksels die ik tot nu toe gefabriceerd heb.

Verder gisteren – vanwege de storm – gegeten in een restaurant wat op een film decor leek. Beetje Amerikaanse sfeer, rustige jazzmuziek op de achtergrond. Oude camera’s die opgesteld stonden en tekeningen van de Dikke en de Dunne en Charlie Chaplin. En tot slot oude meubels. Best een aardige sfeer voor iets wat midden in Rotterdam staat bij Schouwburgplein, dat mag ik wel. Daarmee was dan ook alles gezegd. Want van de paar personen die er waren was een wat oudere deftige man die mij de helft van de tijd aan zat aan te staren. Een andere man zat gezellig vrij hardop te bellen, terwijl zijn vrouw tegenover hem zat – asociaal in dit restaurant en leuk voor z’n vrouw. Nadat deze man klaar was, was het tijd voor zijn vrouw om te gaan bellen en waren de rollen omgedraaid.

Tot slot zat er in de hoek nog een kale gezette man van begin dertig die extreem vrolijk met een vrouw/vriendin aan de telefoon aan het praten was (waarschijnlijk was hij van de andere kant). En dan bedoel ik overdreven positief en rare zinnen alsof hij in één of andere soap speelde. Het klonk heel onnatuurlijk in ieder geval. Uiteraard praatte hij – en zelfs de vrouw aan de andere kant van de telefoon – ook hard genoeg zodat de paar mensen die er waren het ook hoorden.

Het eten was goed en het restaurant op zich ook, alleen er hing een apart sfeertje. Alsof sommige dingen in scene waren gezet.

Afgelopen week was een rustige week, niet alleen op m’n werk maar overal waar je kwam. Rotterdam leek ineens een dorp te zijn geworden, want het was gewoon overal betrekkelijk rustig. Zuidland leek (echt) een uitgestorven dorp te zijn want er stapten de keren dat ik met de bus ging maar hooguit twee mensen in. Zo mag ik het graag zien, lekker rustig.

Terwijl ik op m’n werk ook in die rustige stemming was brak ineens lichte paniek uit aan het eind van de gang omdat er roetzwarte wolken van een paar verdiepingen boven ons vandaan leken te komen. Even staan kijken en laten doordringen wat dit nou kon zijn, maar het werd ook gauw weer minder en binnen een minuut was het alweer opgehouden. Dus ondertussen weer rustig verder werken, maar nog geen tien minuten later waren er weer diezelfde roetzwarte wolken en niet zo’n beetje ook. Mijn logica was dat het wel eens echt brand kon zijn en daar was ik dan ook op voorbereid bijna, ik vroeg me af of ik nu zin had om te blijven wachten of dat ik ‘m zou moeten smeren als er echt brand zou zijn. Officieel moet je wachten tot je wordt omgeroepen als afdeling en dan pas mag je naar beneden vertrekken. Na een telefoontje richting de receptie bleek dat er niets bijzonders aan de hand was en dat ze er van wisten. Een of ander aggregaat die werd getest of iets dergelijks, blijft gissen.

Als ‘afsluiter’ van deze week vandaag naar een lijkententoonstelling geweest in Amsterdam, genaamd Bodies The Exhibition. Er zijn echte mensen gebruikt die zijn opgezet of in stukjes zijn gehakt. Of ontdaan van vel, spieren of botten om te bezichtigen. Je kunt zo tot in detail zien hoe de mens in elkaar zit. Ik miste eigenlijk wel nog wat op de tentoonstelling, zo heb ik geen paard gezien waar een mens op zat – op Internet had ik plaatjes gezien waar dat wel op stond. Maar verder een erg interessante tentoonstelling, alleen de prijs was iets minder leuk (€20,-), maar goed, zoiets zal niet vaak te zien zijn.